Przedstawiamy krótkie felietony o mediach. Ich autorami są uczniowie dziennikarskiej klasy IIIA. Miłej lektury!

Pozytywnie:

Załóżmy, że wprowadzamy się do pustego, nowego mieszkania i musimy je urządzić. Wzorując się na klasycznym wyposażaniu europejskiego domu kupujemy lodówkę, żeby przechować żywność, pralkę, bo nie uśmiecha nam się tarka po babci, łóżko, czajnik, zamek do drzwi… i telewizor. Właśnie, tylko po co nam telewizor? Powodów, dla których posiadanie odbiornika jest niezbędne, można wymienić tak wiele, jak wiele jest zalet wynikających z oglądania telewizyjnych programów. 

Po pierwsze: kto na kanapie wbija wzrok w ekran? Mama, tata, syn, córka, wujek, dziadek… często cała rodzina. Wniosek jest jeden – „przy dobrych wiatrach” tzn. znalezieniu audycji odpowiadającej niemal każdemu, telewizor scala rodzinę. Po długim dniu pełnym obowiązków, można zrelaksować się na kanapie, a komentując program, dyskutując o nim, zbliżyć się do siebie, tworząc rodzinne więzi.  

Po drugie: telewizja to okno na świat. Skąd, jeśli nie z programów informacyjnych wiemy, co się dzieje w naszym mieście, regionie, kraju oraz na drugim końcu świata? To jest nie tylko najwygodniejszy, ale dla wielu jedyny środek dostępu do informacji, wiedzy. Wspomniane - „okno na świat”, otwiera przed nami nowe możliwości, bowiem szeroki wybór programów edukacyjnych rozwija nasze umysły. 

Nie trzeba jednak doszukiwać się wielkich filozofii w tym, dlaczego telewizja jest dzisiaj tak bardzo popularna. Wszyscy wiemy, że znakomicie „zabija” nudę. W deszczowy, ponury wieczór to właśnie telewizor jest rozrywką, której organizacja polega wyłącznie na naciśnięciu jednego guziczka. Nie bez powodu zespół Lombard śpiewał o „szklanej pogodzie” i „szybach niebieskich od telewizorów”. Nie musimy utrudniać sobie życia, skoro dzięki TV, wszystko gotowe podawane nam jest na tacy. Na koniec dodam, że pilot to władza, o której w rodzinie każdy po cichu marzy a gdy marzenie już się spełni to wtedy przestaje być ważne to, czy rządzić będziemy krajem czy… odbiornikiem LCD.

Ilona Perak 

Negatywnie:

Nastał czas globalnego kryzysu. Z każdej strony jesteśmy zalewani złymi informacjami. Wystarczy obejrzeć pierwszy lepszy dziennik czy też przeczytać poranną gazetę. Zewsząd konflikty, korupcja, morderstwa, gwałty. Ludzie giną, a przecież - nowi, „nie wyrastają jak wodorosty”. Dzieciaki od małego uczą się, że świat jest zły, bo taki świat obserwują na monitorach swoich komputerów grając w gry, w których często fikcja miesza się z rzeczywistością. Nie robi już na nas większego wrażenia wszechobecna przemoc. Jesteśmy obojętni, dajemy się manipulować i ogłupiać przez rozrywkę, często bardzo niskich lotów.  

Ekscytuje nas, jak „gwiazdy” z naszego podwórka „zaliczają glebę” na lodzie, podziwiamy ich „talenty” wokalne, oglądamy, jak „fikając koziołki” robią wszystko tak, żeby nam jak najdłużej zapaść w pamięć. 

Media są mistrzami w kreowaniu „ciekawych” postaci, które jak np. Jola Rutowicz, można mnożyć. W pewien sposób nas „tresują” i trzeba przyznać, że coraz lepiej im to wychodzi. Kupujemy wszystko to, co nam się sprzedaje. Reklamodawcy prześcigaja się w pomysłach, proponując nam na antenie kupno często zupełnie zbędnych i niestety tandetnych rzeczy. 

Z przykrością stwierdzam, że często nie mamy też własnego życia. Żyjemy życiem naszych ulubionych bohaterów z seriali a moralności uczymy się oglądając audycje typu „talk - show”. Aby obejrzeć coś wartościowego, musimy włączać odbiornik telewizyjny w godzinach, zarezerwowanych dla duchów. 

Dlatego uważam, że dużo lepiej jest radykalnie ograniczyć czas oglądania telewizji, poświęcając go na czytanie książek czy prasy o ustabilizowanej, mocnej pozycji na rynku. Dzięki temu nasze umysły ulegną metamorfozie, a my sami poczujemy się o wiele lepiej. Ja tak właśnie robię i do tego Was gorąco namawiam.

Michał Jaśkiewicz