Teleportacji nie ma na razie nawet w V LO, dlatego schody są wciąż tak bardzo popularną formą przemieszczania się między poziomami budynku. Windy, może i są dobrym wynalazkiem, ale śmiem wątpić, że sprawdziłyby się one w miejscu, gdzie w ciągu pięciu minut trzeba przetransportować około trzystu osób na trzy różne poziomy.

Jedyne osiemdziesiąt jeden stopni, pokrytych nowiutką glazurą i solidne metalowe poręcze, a wszystko w dopasowanych kolorach brązu i szarości, duża przestrzeń klatek schodowych i antypoślizgowe taśmy zapewniają nam pełen komfort i bezpieczeństwo. Na jeden stopień przypadają trzy osoby, przeważnie dwie kierujące się w dół, a jedna w górę. Wszyscy ocierają się o siebie, ktoś dostanie z łokcia (przez przypadek), ktoś wyleje gorącą czekoladę albo zupę cebulową ze szkolnego sklepiku.  

Jednak nikt i nic nie możne nam przecież przeszkodzić w dotarciu na lekcję, dlatego przepychamy się (ostrożnie i z kulturą, oczywiście!), omijamy przeszkody i stoimy cierpliwie, w czasie, gdy ktoś wiąże buta na klatce schodowej czy wymienia się poglądami na temat nie cierpiący zwłoki.  

Jednak prawdziwe schody zaczynają się dopiero wtedy, kiedy z parteru trzeba dotrzeć do pracowni biologicznej czy chemicznej. Stopień za stopniem patrzymy w górę, a tu końca nie widać. Każdy zakręt to zmierzenie się z tłumem przecinającym drogę. Kiedy jednak, jakimś cudem udaje się dotrzeć na samą górę, to wielkie zwycięstwo -  zdążyłeś na lekcję i to się liczy, czyż nie? Zdecydowanie łatwiej się schodzi, niż wchodzi, ale to jest zależność dotycząca nie tylko naszych schodów, bo zawsze lepiej jest mieć z górki niż pod górkę.

Iza Woldan klasa IIA