| Patron |
|
|
| 21.08.2007. | |
|
 Adam Mickiewicz
(...)
Pierwszy wieszcz polskiego
romantyzmu - dziś symbolizujący
epokę, posągowy, podręcznikowy -
przechodził różne przemiany ideowe i
jest "posiadaczem" wcale barwnej
biografii. Jak w każdym życiu -
rozczarowania i rozpacz splatały się
z sukcesami, a że był to talent
pierwszej wody, zyskała nasza
narodowa literatura. Kiedy studiował
w Wilnie nie był jeszcze takim
absolutnym romantykiem. Wielbił
Woltera, był filomatą - więc
wielbicielem wiedzy (bardzo to
przypomina oświecenie, czy nie?)
pisał w klasycznym duchu. Dopiero
wyjazd do Kowna - cios samotności,
przymus niechcianej pracy i lektury
niemieckich romantyków oraz Byrona
wywołały eksplozję romantyczną. Oto
wieszcz nie lubił nauczać i skarżył
że obrywa piersi "obuczaniem
żmudzkich łbów". Tęsknił za Wilnem.
No i poznał Marylę Wereszczakównę, z
której uczynił muzę swojej
twórczości, ta zaś spokojnie i chyba
bez większego żalu wyszła za mąż za
hrabiego Puttkamera. Ten wielki
romans literatury był być może nieco
"ideowy", bowiem gdy Mickiewicz
poznał Marylę był już zagorzałym
czytelnikiem cierpień werterowskich
i byronowskich - i bardzo mu ów
nieszczęśliwy romans pasował do
romantycznej kreacji. Sam później
spotkał jeszcze kilka kobiecych
ideałów, ożenił się z Celiną
Szymanowską, miał z nią dzieci i
podobno ją zdradzał. Natomiast żona
naszego wieszcza cierpiała na
chorobę nerwową i było to chyba
najbardziej udane małżeństwo.
Patriotyzm swój udowodnił Mickiewicz
działalnością w studenckich
towarzystwach konspiracyjnych, był
więziony, był zesłany. Natomiast
motywacja faktu, że nie brał udziału
w powstaniu listopadowym osnuta jest
mętną tajemnicą. W twórczości
Mickiewicza dużą rolę odegrały
miejsca, w których bywał, a sporo
podróżował: był na Krymie, w
Szwajcarii, we Włoszech, mieszkał w
Paryżu a zmarł w Konstantynopolu.
|
|
| Zmieniony ( 03.10.2007. ) |