Bóg – to nie ja

Znów, za wszelką cenę, próbuję zakrzyczeć prawdę,

dalej nie wiem, dlaczego jestem właśnie tu.

Chcę odwrócić świat, –

chcę, nie mogę.

Stawiałem pióra, niczym paw,

panienki sznurem za mną szły,

świat różowym zdawał się być.

W myślach budowałem kolejną wieżę Babel,

wsiadłem do windy,

miała mnie zawieść do Nieba,

niestety, pojechała w dół.

Wysiadam, patrzę i nie wierzę:

parter – wyjście, po prostu koniec!

Ja, zwykły ludek,

wreszcie spadłem na ziemię,

już wiem, że Bóg – to nie ja.

Strach ogarnia mnie,

zakładam swoją marną zbroję

i teraz, to ja dołączam do sznura,

który pokutnie stoi po środku świata.

Prężę pierś do przodu,

mężnie kroczę przez świat,

po prostu, jako człowiek.